kunstbib!

ondertussen bezig met een nieuw project. Wereldlijn. Het wel en wee kunt u volgen op http://wereldlijn.wordpress.com allen daarheen!

de kunst van het dromen

hierin zegt Don Juan tegen Carlos Castaneda: ‘… de meeste energie verspillen we met het bevestigen van onze belangrijkheid… Als we wat van die belangrijkheid konden kwijtraken, zouden er twee bijzondere dingen met ons gebeuren. Ten eerste zouden we de energie vrijmaken die we nu nodig hebben om te proberen de illusie van onze grandeur op te houden, en ten tweede zouden we dan genoeg energie hebben om… een glimp op te vangen van de werkelijke grandeur van het universum.’

eindejaarstentoonstelling

op de eindejaarstentoonstelling presenteerde ik about tape, naked. Zonder danser en muzikant. Een tape-installatie in een traphal van het school, met contactmicrofoontjes en mengpaneel. (met dank aan Champ d’action en Hannes Steenbrugge projectontwikkeling). Het publiek kon de tape zelf bespelen. Gezien de natuurlijke galm in de traphal was de installatie behoorlijk luidruchtig af en toe. Iedereen had vooral plezier in het bestrijken van de tape. Ziehier één fotootje, iets meer op https://picasaweb.google.com/anneleendecausmaecker/Eindejaarstentoonstelling

afgestudeerd!

het is van dat. helemaal gedaan. afgestudeerd dus.  met project Parcours.

Parcours is een geënsceneerd concert voor soloblokfluit, electronics en water. De compositie -Annelies Van Parys- en vormgeving -Anneleen De  Causmaecker- ontstaan parallel, waardoor interactie en kruisbestuiving mogelijk is.

In Parcours wordt een totaalervaring gecreëerd met beeld, muziek, mens en ruimte. Blokfluitist Jan Van Hoecke legt doorheen verschillende kostuumobjecten en langs verschillende aquaria een parcours af. Er wordt gespeeld met beperkingen en gezocht naar raakvlakken tussen de vier elementen waarbij de verhoudingen kloppen. Het ultieme doel is een nieuwe vrijheid ontdekken zowel voor de blokfluitist, de componist, de vormgever, als voor het publiek.

Het was te zien in ‘t Werkhuys. en zal nog te zien zijn elders. U wordt op de hoogte gehouden…

 

de kunstbib

Maandag en dinsdag was ik alweer met plakband in de weer. In de kunstbib, (http://www.kunstbib.ugent.be/bezoek.html#tentoonstellen) waar Benn als fotograaf, tentoonstellingsmaker, bibliothekaris, ruimtelijk genieter, de scepter zwaait. Hij verzamelt kunstenaars die ergens gelinkt zijn, en laat deze los op de kunstbib. Moedig, het is een unieke plaats gecreëerd door architect Henri Van De Veld, ingebed in de universiteit.

Binnenkort wordt deze bibliotheek opgedoekt, en net in één van deze laatste tentoonstellingsronden ontmoet ik hem, en mag er ook werk tentoonstellen.

Het is tape, plastiek tape, alweer. Dit medium blijft me momenteel verbazen. Ik bouw er muren mee die efemeer zijn, licht vangen, weerspiegelen, misschien na verloop van tijd mat worden (dit is de eerste keer dat de tape meer dan twee maand mag blijven hangen, ik ben benieuwd). Deze keer is het ietsje wulpser dan vorige keren, net een beetje meer lagen, een beetje voller. Het is iets zichtbaarder.

Hieronder zie je mij aan het werk, (c) Benn. Gelukkig heb ik geen hoogtevrees… Openingsuren en dergelijke vind je op de site, ga zeker eens kijken, alleen al de ruimte is zo uniek.

prijs!

Gisteren presenteerden we ‘about tape’, in de Singel… en we vielen in de prijzen! Deelnemend aan de masterclass LaBo III van Champdaction, bouwde ik een installatie met zuilen en tape (ordinair kantoorplakbandje) in de Singel. Deze installatie verklankt zichzelf door langs de tape te wrijven. Jasper en Jasper ontwierpen een electronische klankreactie, waarbij contactmicrofoontjes (door hen persoonlijk gesoldeerd) op de tape aangebracht werden. Een danser, Sam Pauwels, bespeelde de installatie, Tania Sikelianou, violiste eerste klas, improviseerde.
Dankzij deze prijzen kunnen we dit concept verder uitdiepen en nogmaals presenteren in het MuHKA op 8 mei, en op het festival what’s next, in Brussel, Flagey, 1 oktober. Wat een plezier en genoegen! mmm, lekker.

twee van deze pilaren zijn nep :)

opnieuw in actie

Bij deze, officieel, ik start de blog opnieuw op! Zal verhalen over masterqueestes en andere projecten. Zoals LABO III, een masterclass met Champdaction, waarvoor ik in de Singel pilaren bouw. Te bezichtigen op 19/03/2011 meer info: http://www.champdaction.be/nl/laboratorium/

die staffelei

Ondertussen al lang niet meer in Gent, maar terug in heerlijk besneeuwd Berlijn!

Er ligt hier zo een twintig centimeter sneeuw. Echt een attraktie, want blijkbaar gebeurt dit hier niet zo vaak. Zondag nodigde ik enkele erasmusmaatjes uit om te gaan sleeën. Hier niet zo ver vandaan is de Schönholzer heide, en daar is er een berg(je). Dolle pret met plastiekzakken. En overal sneeuw. in kraag, jas, zakken, schoenen, kot… Leuk leuk leuk!

Deze week doe ik een stage in Volksbuhne, die Werkstatten. Ik mag er meewerken in de Tischlerei om het productieproces van een scene mee te maken. Tof. Om een kleine basis te krijgen kreeg ik de eer een Staffelei in elkaar te flansen. Dat is een schildersezel. Ik mag hem zelfs meenemen naar huis. Hij is gigantisch, twee meter hoog en ééntje breed. Dus daar eerst mee op tram en bus en S-bahn, en dan in papa’s auto krijgen. Maar joepie!

Op deze manier leer ik ook wat Berlinisch. Die mannen van de Werstatt spreken vlotjes Berlijns, dus ik doe mijn best hen te verstaan en dan ook mijn woordenschat aan te passen. Blijkbaar maken ze van de G een J dus ‘Alles Gut’ wordt ‘Alles Jut’, und so weiter.

Vorige week zag ik, naast twee puike, één heel slechte voorstelling. Ik had Aino meegevraagd, en meestal als ik met voorstellen afkom zijn het de iets minder geslaagde dingen. Heel vreemd hoe ik er die altijd uithaal. Heel in het begin een saaie Ibsen in het Noors, iets later een mislukte Rigoletto-opera en nu dus het Requiem van Mozart in Komisher Oper. Ze hadden er een stuk toneel tussengeplakt over de dood. Maar alles was lelijk, echt alles. Bedoeld vermoedelijk, doch het kwam echt niet sterk over. Ik miste subtiliteit en nuance, in spel en in muziek. De fortes waren altijd veel te luid. Als de schauspieler sprak, schreeuwde hij. Verkeerd ingelaste pauzes. Etcetera. Bijzonder vervelend om dat dan uit te zitten. We hielden vol en zijn daarna alles gaan proberen vergeten in de kroeg, wat aardig gelukt is.

Het loopt langzaamaan op een einde, helaas, maar zal uit deze laatste vier weken alles halen wat er te halen valt! Joehoe!

in Gent!

nu zo, dus eventjes niet veel nieuws te vertellen

Judischer Friedhof

Gisteren voor de tweede keer dit Judischer Friedhof bezocht. Het is onthutsend. Een beetje informatie, maar ik laat vooral de beelden spreken.

Dit kerkhof is het oudste ‘relatief rechtstaande’ van Berlijn. De stenen die nog leesbaar zijn geven namen en geboortedata van mensen die in de 18de eeuw het levenslicht zagen. Naar schatting zijn er zo een 22 000 mensen begraven.

Dit kerkhof aan de Schönhauser Allee werd in1827 geopend. In Hamburgerstrasse ligt het alleroudste dat ontstond in 1627 , een jaar nadat de eerste Joodse families uit Wenen aangekomen waren. Van dat eerste staat niets meer overeind, compleet vernietigd door de nazi’s in 43.

Ook hier zijn er zware beschadigingen. Alle metaalopsmukkingen werden verwijderd, grafstenen omvergeduwd. In ’45 werden zelfs vele zerken misbruikt als afweersysteem tegen de pantsers in de omliggende straten.

Het is een hele ervaring hier rond te lopen. Jong geplante boompjes voor graven toen zijn nu grote oude lange zwiepers. Heel de plaats is overdekt met een bed van klimop. Op vele zerken liggen steentjes en kastanjes. Deze traditie kende ik niet. Weet dan ook niet goed waar die vandaan komt. Iemand enig idee?

Voor meer foto’s verwijs ik jullie graag opnieuw naar http://picasaweb.google.be/anneleendecausmaecker/JudischerFriedhofSchonhauserallee#